Waarom voel ik me zo?
Mijn weg naar inzicht, zelfliefde en GLI
Soms lig ik in bed en komt het ineens keihard binnen.
Waarom heb ik dit? Waarom voel ik me zo?
Die vermoeidheid. Die paniek in m’n borst. Die stem in m’n hoofd die zegt dat ik niet goed genoeg ben.
Ik probeer het te begrijpen, echt. Maar het voelt alsof ik vastzit in een vicieuze cirkel waar ik maar niet uitkom.
Waarom heb ik dit?
Ik stel mezelf deze vraag zo vaak.
Is het iets uit m’n jeugd? Heb ik te lang te veel gedragen? Heb ik dingen weggestopt die nu naar boven komen?
Of zit het in mijn lijf – in hoe het reageert op stress, trauma, overprikkeling?
Ik weet het niet altijd zeker.
Maar wat ik wél weet, is dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt.
En dat er geen schaamte hoeft te zitten op voelen.
Wie ben ik eigenlijk?
Een vraag die meer pijn doet dan ik zou willen toegeven.
Ben ik die stille, vermoeide versie van mezelf? Of ben ik die dromer, die helper, die gevoelige ziel die alles intens beleeft?
Soms voelt het alsof ik mezelf kwijt ben.
Alsof ik een rol speel, elke dag weer.
Maar diep vanbinnen weet ik: er zit meer in mij. Iemand met kracht. Met zachtheid. Met potentie.
Hoe kom ik uit deze vicieuze cirkel?
Elke dag neem ik me voor het anders te doen.
Beter te eten. Meer te bewegen. Minder te piekeren.
En toch glijd ik vaak terug. Niet omdat ik niet wil… maar omdat het zó zwaar voelt.
En toch geloof ik ergens: ik hoef het niet allemaal tegelijk te fixen.
Misschien is één stap genoeg voor nu.
Eén moment van zachtheid. Eén glas water. Eén ademhaling waarin ik mezelf niet veroordeel.
Wat heb ik nog te leren?
Dat ik niet “stuk” ben.
Dat ik niet zwak ben omdat ik hulp nodig heb.
Dat zelfzorg geen luxe is, maar noodzaak.
Dat ik nee mag zeggen.
Dat mijn lijf mij niet tegenwerkt — maar iets probeert te vertellen.
En dat ik elke dag mag kiezen voor herstel. Voor groei. Voor mezelf.
Waarom voel ik me zo onzeker en angstig?
Omdat ik te lang heb geleefd op overleven,
En ik geleerd heb mijn gevoel te onderdrukken om door te gaan,
Daarom ik bang ben dat ik faal als ik toegeef dat het me soms te veel wordt.
Maar ik mag bang zijn.
Ik mag twijfelen.
En ik mag tegelijkertijd leren vertrouwen op mijn eigen tempo.
“Wat GLI voor mij betekent”
GLI voelt voor mij niet als een quick fix.
Het is geen streng programma. Geen dieet. Geen “even doorzetten”.
GLI is… een zachte schop onder m’n kont 😉
Een liefdevolle spiegel.
Een kans om écht te kijken naar wat ik nodig heb: lichamelijk, mentaal, emotioneel.
Met kleine stappen, begeleiding, steun.
Niet om de perfecte versie van mezelf te worden,
maar om eindelijk mezelf te worden.
💬 Herken jij dit ook?
Doe jij ook mee aan GLI? Of denk je eraan om te starten?
Laat het me weten. Ik geloof dat we elkaar kunnen steunen, motiveren en helpen herinneren dat we dit niet alleen hoeven te doen.
💌 Deel gerust jouw verhaal of ervaring in de reacties of via een DM. Samen staan we sterker. 💪🫂
Lees ook mijn eerdere blog over besparen zonder schuldgevoel.
Voor meer informatie over GLI, bekijk de uitleg op Thuisarts.nl.
