“Er zijn duizenden wegen die je kunt gaan — maar slechts één die écht de jouwe is.”
Soms voelt het leven als wakker worden in een verhaal dat iemand anders voor je schreef. De routine draait, de dagen glijden, en diep vanbinnen groeit een vraag: loop ik nog wel mijn eigen pad?
Of ben ik ooit ergens afgeslagen, zonder het te merken?
Deze blog is voor iedereen die zich afvraagt: Waar ben ik? En vooral: waar wil ik zijn?
🌼 De paden die we bewandelen
We beginnen allemaal ergens. Vaak zonder kompas. We volgen wat ons verteld wordt, wat we gewend zijn, wat veilig voelt. Maar onderweg komen er kruispunten. Splitsingen. Soms donder je zelfs de berm in.
Hier zijn een paar bekende routes:
1. Het Pleaserspad
Je loopt het lichtvoetig, met een glimlach geplakt op je gezicht, maar vanbinnen smoor je in stille frustratie. Je doet wat anderen willen — tot je jezelf niet meer hoort.
2. Het Pad van Rebellie
Je zet je hakken in het zand. Alles anders dan “zij” willen. Maar wie ben jíj, als de strijd even zwijgt?
3. De Veilige Weg
Altijd voorspelbaar, comfortabel, netjes… maar ook verstikkend. Want veiligheid is geen vervanging voor vrijheid.
4. De Kronkelweg van Zelfontdekking
Het pad zonder bordjes. Hier struikel je het vaakst — maar je ademt ook het diepst. Hier leer je wie je werkelijk bent.
5. Het Geërfde Pad
Je draagt het als een mantel: doorgegeven door je ouders, je cultuur, je verleden. Soms uit liefde. Soms uit angst. Maar is het nog van jou?
“Je hoeft geen pad te volgen. Je mag er zelf eentje maken.”
– Sankyra
🌺 Mijn pad – tussen scheuren en sterren
Mijn eigen pad? Het was geen geplaveid trottoir. Eerder een overwoekerd bospad, bezaaid met herinneringen aan pesten, PTSS, ziekte en stilte.
Ik liep lang op het pad van overleven. Elke stap een gevecht, elke ademhaling een daad van moed.
Mijn lichaam protesteerde. Sjögren sloopte mijn energie, mijn hart sloeg letterlijk alarm. Een infarct als wake-up call:
Het leven wacht niet. Jij ook niet meer.
Er kwam geen grootse ommekeer. Geen Hollywoodmoment. Alleen een gedachte, een zucht: “Wacht eens… dit ben ik niet.”
En vanaf toen begon ik anders te lopen. Met blote voeten. Langzamer. Eerlijker. Mijn pad is niet perfect — het is puur. En dat is genoeg.
“Ik ben geen mens van asfalt. Ik ben van aarde.”
🔄 Kun je van pad veranderen?
Ja. Altijd. Je hoeft niet te wachten op een drama of een burn-out. Soms is het genoeg om stil te staan. Je adem te voelen. Je af te vragen: Waarom loop ik dit pad eigenlijk nog?
Soms moet je dingen achterlaten. Mening van een ander. Je eigen angst. Een oude droom. Maar wat je ervoor terugkrijgt?
Jezelf.
“Het pad dat je verlaat, kan de ruimte geven aan wie je werkelijk bent.”
Wil jij leren hoe je dichter bij jezelf komt en je intuïtie durft te volgen? Lees dan ook mijn blog over hooggevoeligheid als krachtbron ← (interne link naar maandagblog)
Of laat je inspireren door dit prachtige artikel van Psychologie Magazine over levenskeuzes en zingeving (externe link).
🌸 Loop jouw pad. Nu.
Je hoeft niet verder te wachten. Je hoeft niet perfect te zijn. Je hoeft alleen maar eerlijk te zijn — naar jezelf.
Misschien is vandaag wel het perfecte moment om te kijken waar je voeten echt naartoe willen.
En als je de weg even niet ziet: kijk dan omhoog. De sterren wijzen vaak stiller de weg dan mensen ooit doen.
“Jouw pad hoeft niet recht te zijn. Alleen echt.”
