Onzichtbaar ziek zijn – de strijd die niemand ziet

Onzichtbaar ziek zijn

de strijd die niemand ziet!

Van buiten zie je misschien niets. Ik lach, ik praat, ik leef. Maar van binnen is er een strijd die niemand kan zien – een strijd die elke dag opnieuw gevoerd moet worden.

Onzichtbaar ziek zijn, iets dat je niet hebt, kan je niet over oordelen.

de strijd die niemand ziet!

Wanneer mijn lichaam me in de steek liet

Ik was nog jong toen ik merkte dat mijn lichaam niet deed wat het moest doen. Steeds ziek, blaasontstekingen, keelontstekingen, opgezette klieren. Anderen snapten niet waarom ik telkens weer ziek was. Op school en bij mijn eerste baantje werd het pas écht duidelijk. Opeens werd alles zwart voor mijn ogen. Ik hoorde niets meer, voelde mijn benen wegzakken. Alsof iemand de wereld op “mute” zette en mijn lichaam gewoon stopte met functioneren. Hoe leg je dat uit, als er aan de buitenkant niets te zien is?

Het onzichtbare gewicht

Wat niemand ziet, is hoe zwaar simpele dingen zijn geworden. Mijn geheugen laat me in de steek. Mijn huishouden ligt stil. De taken die ooit vanzelfsprekend waren, rusten nu op de schouders van mijn gezin. En dat vreet aan me. Ik wíl geen last zijn. Ik wíl geen toeschouwer zijn in mijn eigen leven. Ik wil koken, schoonmaken, rennen, zorgen – maar mijn lichaam trekt de stekker eruit.

Soms voelt het alsof mijn benen van beton zijn, loodzwaar, en toch moet ik blijven lopen. Blijven doen alsof.

Onbegrip en woorden die snijden

Het pijnlijkste zijn de reacties van anderen.
“Je moet gewoon meer bewegen.”
Alsof ik niet wíl bewegen. Alsof ik niet huil van frustratie omdat mijn energie al op is nadat ik mijn kinderen aandacht heb gegeven. Mijn kinderen verdienen hun moeder, en daar gaat alles wat ik nog heb naartoe.

En dan die opmerkingen. Zogenaamd goed bedoeld, maar vlijmscherp. Soms denk ik: hou gewoon je mond. Je snapt er niets van. Als je nooit onzichtbaar ziek bent geweest, kun je niet weten hoe het voelt om elke dag te vechten tegen iets dat niemand ziet.

Hoe ik me staande houd

Op dagen dat mijn lichaam protesteert, probeer ik de signalen te negeren. Doorgaan, ook al voelt het alsof ik tegen de stroming in zwem. Soms helpt een warme douche. Soms helpt helemaal niets.

De grootste les die ik heb geleerd? Dat het leven niet vanzelfsprekend is. Je denkt dat je de tijd hebt – tot je lichaam je laat zien dat tijd kwetsbaar en schaars is.

Hoop en toekomst

Toch blijf ik vooruitkijken. Negativiteit helpt me niet verder. Ik wil dromen blijven najagen, hoe moe mijn lichaam ook is. Ik wil een goede blogger worden, iets opbouwen met mijn handgemaakte producten, iets achterlaten dat groter is dan mijn pijn.

Ik word gelukkig van kleine dingen: wandelen in de natuur, ook al kost het me alles. De lach van mijn kinderen. De blik van mijn partner. En mijn creativiteit – knutselen, maken, scheppen – dat is mijn medicijn.

Voor anderen die dit lezen

Aan iedereen die hetzelfde doormaakt: je bent niet alleen. Zoek steun, zoek mensen die je begrijpen. We zijn ziek, maar niet dom. We hebben kracht, creativiteit en slimheid – misschien anders verdeeld, maar nog steeds aanwezig.

Tegen mijn jongere zelf zou ik zeggen:
“Houd vol. Ze komen erachter. Je hoeft het niet eeuwig alleen te dragen.”

Mijn gezin, mijn huisdieren, mijn creativiteit – dat zijn mijn zonnetjes. Zij geven me de kracht om door te gaan. En misschien is dat wel het mooiste: zelfs in de donkerste dagen kan er nog licht door de barsten schijnen. 🌹

✨ Steek een lichtje aan ✨

Mijn woorden zijn soms zwaar, maar door ze te delen hoop ik dat er ook licht mag schijnen voor wie zich herkent. Schrijven helpt mij mijn weg te vinden, en misschien ook anderen die in stilte vechten.

Wil jij een klein lichtje aansteken voor mij en dit pad?
Met jouw steun kan ik doorgaan met schrijven, creëren en dromen – ondanks een lichaam dat vaak tegenwerkt. Elke bijdrage, hoe klein ook, voelt als een vonkje hoop. 🌙💌

👉 Steek een lichtje aan via PayPal

Dankjewel dat je er bent, dat je leest, dat je voelt. Samen maken we de nacht een beetje minder donker. 🌹

Lees ook eens >>> omgaan met onzichtbare ziektes <<<

Lees ook eens >>> drie dagen en alles was anders <<<