Inhoudsopgave
“Een meisje moet gewoon veilig naar huis kunnen fietsen. Punt.”
Ze waren jong. Ze wilden dansen, lachen, fietsen, thuiskomen na een avond stappen.
Ze waren kinderen, want dat ben je tot je twintigste.
Ze hadden dromen, vrienden, ouders die hen verwachtten.
Maar ze kwamen niet thuis.
Hun levens werden afgebroken door mannen die hun driften belangrijker vonden dan hun menselijkheid. Door apen die hun handen niet in toom konden houden en in plaats daarvan onschuld kapotmaakten.
“Als bescherming een keuze wordt, is vrijheid al verloren.”
Hoeveel moeten er nog gaan?
We lezen over steekpartijen. We horen over schietincidenten. We zien ouderen in elkaar geslagen worden. En elke keer vragen we: hoeveel nog?
Hoeveel meisjes moeten nog verdwijnen in de statistieken? Hoeveel ouders moeten nog met lege handen achterblijven?
Het systeem faalt
- Screening is gatenkaas: roofdieren glippen naar binnen.
- Overlastplegers worden beschermd, terwijl slachtoffers kapotgaan.
- Straffen zijn laag, pakkans is klein, toezicht is minimaal.
- Politie wordt wegbezuinigd terwijl de straten schreeuwen om blauw.
Wie hier geboren is en denkt dat geweld een recht is: weg van onze samenleving.
Wie hier kwam en misbruik maakt van gastvrijheid: ticket retour.
“Zinloos geweld is geen nieuwsfeit. Het is een mislukking van onze samenleving.”
De keiharde waarheid
Hou je leuter in je broek.
Gebruik je handen, of betaal er maar voor in Amsterdam.
Maar blijf van onze meisjes, vrouwen en ouderen af. Punt.
Voor hen die niet meer kunnen spreken
Deze blog is voor Lisa. Voor het meisje dat gisteren nog lachte en vandaag een krantenkop is.
Voor al die namen die wij niet eens kennen, omdat hun dood maar een klein berichtje in de media werd.
Voor alle kinderen, vrouwen en ouderen die veiligheid nooit als vanzelfsprekend hebben gekend.
“Stilte heeft al te veel levens gekost.”
Aan jou, die dit leest
Dit is geen verhaal om je bang te maken. Dit is een verhaal om je wakker te schudden.
Want het gaat niet alleen over de meisjes die hun leven verloren door de handen van wanhopige mannen. Het gaat ook over jouw dochter die straks naar huis fietst. Over jouw moeder die alleen een boodschap doet. Over jouw buurmeisje dat uitgaat en misschien wél alleen naar huis wil.
Veiligheid is geen luxe. Het is een recht. En het is ónze taak om dat recht te beschermen.
Dus: spreek je uit. Zwijg niet meer als iemand wordt lastiggevallen op straat.
Steun de slachtoffers, niet de daders.
Vraag om meer politie, meer handhaving, minder bezuinigingen.
Eis van de politiek dat overlastplegers en roofdieren geen tweede kans krijgen.
En bovenal: blijf niet stil. Stilte heeft al te veel levens gekost.
⚡ Genoeg is genoeg.
“De meisjes die niet meer thuiskwamen hebben geen stem meer. Jij wel. Deel dit, spreek dit uit, laat het niet nog een keer gebeuren.”
Lees ook dit artikel >>> Ongeloof bij hartsvriendinnen van Lisa <<<
Lees ook een van ons andere blogs >>>Toen ik 10 was en de wereld nog heerlijk buiten leefde <<<
Heb ik gedaan in het openbaar
Dankje wel Gerrit 🙂